ครั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงวิสัชนาแม้ปัญหาที่สองว่า “มิตรเช่นไรควรคบ” ดังนี้แล้ว เพื่อจะทรงวิสัชนาปัญหาที่ ๓ จึงตรัสพระคาถาว่า ปามุชฺชกรณํ เป็นต้น.

เนื้อความแห่งคาถานั้นว่า บุคคลย่อมทำซึ่งความปราโมชด้วยการกระทำฐานะใด เหตุนั้นการกระทำฐานะนั้นชื่อว่า ปามุชฺชกรณํ เหตุที่กระทำซึ่งความปราโมช.

บทว่า ฐานํ ได้แก่ เหตุ (ที่กระทำความปราโมช).

ถามว่า ก็เหตุนั้นคืออะไร?