เป็นสหายในชนพาลย่อมไม่มี. เอาเถิด เราเป็นผู้มี

จักษุเสียแล้ว มาสู่ทางไกลอันกันดาร จักตายเสีย จัก

ไม่ไป เพราะความเป็นสหายในชนพาลย่อมไม่มี.”

นายปาลิตะได้ยินคำนั้นแล้ว เกิดความสังเวช นึกว่า “เราทำกรรมหนัก เป็นไปโดยด่วน ไม่สมควรหนอ” ดังนี้แล้ว กอดแขนคร่ำครวญ แล่นเข้าราวป่า ได้หลีกไป ด้วยประการนั้นแล. อาสนะท้าวสักกะร้อน