บทว่า ชิณฺณา ได้แก่ เป็นผู้มีความชรา คือถูกความชราให้ถึงภาวะมีฟันหักเป็นต้น.

บทว่า วุฑฺฒา ได้แก่ ถึงเขตแดน (ของข่าย) แห่งความเจริญ แห่งอวัยวะน้อยใหญ่.

บทว่า มหลฺลกา ได้แก่ ประกอบด้วยความเป็นผู้มีชาติเป็นคนแก่มีคำอธิบายว่า เกิดมาแล้วนาน.

บทว่า อทฺธคตา ได้แก่ ไปสู่ทางไกล (กาลไกล) อธิบายว่า ล่วงไปได้สองสามรัชกาล.