คำทั้งหมดนั้นมีเนื้อความตื้นทั้งนั้น.

ก็ในคำว่า สนฺทิสฺสนฺติ นุ โข เป็นต้นนี้ พึงทราบเพียงอธิบายที่ไม่ได้กล่าวไว้ในตอนต้นบทเหล่านี้โดยนัยนี้.

สองบทว่า พฺราหฺมณานํ พฺราหฺมณธมฺเม ความว่า พราหมณ์ธรรมใดละทิ้งธรรมอันเนื่องด้วยกาละและเทสะเป็นต้นเสียแล้ว ในพราหมณ์ธรรมนั้นเท่านั้น.

สองบทว่า เตนหิ พฺราหฺมณา ความว่า เพราะท่านทั้งหลายได้ขอร้องข้าพเจ้า ฉะนั้น ดูก่อนพราหมณ์ทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงฟัง คือจงเงี่ยโสตลงฟัง จงตั้งใจฟังให้ดี คือเมื่อกระทำไว้ในใจโดยแยบคายอยู่ ก็จงฟังด้วยปโยคสุทธิ จงกระทำไว้ในใจด้วยดีด้วยอาสยสุทธิ คือว่าจงฟังด้วยความไม่ฟุ้งซ่าน จงทำไว้ในใจด้วยดีด้วยการประคอง (จิต) ไว้ ดังนี้เป็นต้น.