บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อจะทรงสรรเสริญพราหมณ์ทั้งหลายที่มีมรรยาท จึงตรัสว่า ตณฺฑุลํ สยนํ เป็นต้น.

เนื้อความแห่งพระคาถานั้นว่า

บรรดาพราหมณ์เหล่านั้น พราหมณ์เหล่าใดเป็นผู้มีมรรยาท แต่ถ้าหากว่าประสงค์จะกระทำยัญ. ลำดับนั้น พราหมณ์เหล่านั้นก็ขอข้าวสาร ที่นอนอันต่างด้วยเตียงและตั่งเป็นต้น ผ้าอันต่างด้วยผ้าทำด้วยเปลือกไม้เป็นต้น และเนยใสและน้ำมันอันต่างด้วยเนยใสอันเกิดจากโค และน้ำมันงาเป็นต้นอันมีประการต่างๆ เพราะพราหมณ์เหล่านั้นเป็นผู้เว้นแล้วจากการรับของดิบและข้าวเปลือก คือว่าขอแล้วโดยธรรม ได้แก่โดยธรรม กล่าวคือฐานะที่เจาะจง ซึ่งท่านกล่าวไว้อย่างนี้ว่า พระอริยเจ้าทั้งหลายย่อมยืนเจาะจง (โดยธรรม) นี้คือการขอของพระอริยเจ้าทั้งหลาย. ลำดับนั้นจึงได้รวบรวมคือนำมารวมไว้ซึ่งวัตถุมีข้าวสารเป็นต้นนั้นที่ผู้ประสงค์จะให้ถวายไว้.

พระบาลีว่า สมุธาเนตฺวา ดังนี้ก็มี. เนื้อความก็อันเดียวกันนี้นั้นเอง. พึงประกอบยัญ แต่วัตถุนั้น คือว่าถือเอาจากวัตถุนั้น แล้วได้ทำทาน. ก็เมื่อกระทำ ย่อมไม่ฆ่าโคทั้งหลาย คือพราหมณ์เหล่านั้นไม่ฆ่าแม่โคทั้งหลายในเพราะยัญ กล่าวคือทานที่ปรากฏขึ้นแล้วนี้อย่างนี้.