ในข้อนี้ผู้ศึกษาพึงระลึกถึงสุตตบทมีอาทิอย่างนี้ว่า ๔- ดูก่อนจุนทะ ผู้นั้นแล ชื่อว่าบ่นเพ้ออยู่ด้วยตนเอง ดังนี้. ____________________________ ๔- ม. มู. เล่ม ๑๒/ข้อ ๑๐๘

พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นทรงกล่าวอุปมาเพื่อกระทำเนื้อความให้ปรากฏ เพราะบุคคลไม่สามารถจะทำผู้อื่นให้เพ่งเล็งถึงคนพาล ด้วยการคบคนพาลอย่างนี้แล้ว

บัดนี้จึงได้ตรัส ๒ พระคาถาว่า ยถาปิ นาวํ เป็นต้นเพื่อจะตรัสซึ่งอุปมา เพื่อทำเนื้อความให้ปรากฏ เพราะเป็นผู้สามารถเพื่อจะทำผู้อื่นให้เพ่งพินิจได้ถึงบัณฑิตที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้แล้ว ในคำนี้ว่า ผู้ใดไม่ประมาท คบคนเช่นนั้น ดังนี้เป็นต้น.

ในบรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ผิเยน ได้แก่ ไม้พาย.