บรรดาสูตรเหล่านั้น พระพุทธนิมิตเมื่อจะถามปัญหาเนื้อความเป็นไปแห่งสูตรนี้ อันควรกล่าวถึงสัปปายะแห่งพวกเทวดาที่เป็นราคจริต จึงกล่าวคาถานี้มีคำเริ่มต้นว่า ปุจฺฉามิ มุนี ปหุตปญฺญํ ดังนี้.

ในบทเหล่านั้น บทว่า ปหุตปญฺญํ คือ มีปัญญามาก. บทว่า ติณฺณํ ได้แก่ ผู้ข้ามโอฆะสี่ได้แล้ว. บทว่า ปารคตํ ได้แก่ ผู้ถึงพระนิพพานแล้ว. บทว่า ปรินิพฺพุตํ ได้แก่ ปรินิพพานแล้วด้วยสอุปาทิเสสนิพพาน. บทว่า ฐิตตฺตํ ได้แก่ มีจิตไม่หวั่นไหวด้วยโลกธรรมทั้งหลาย.

บทว่า นิกฺขมฺม ฆรา ปนุชฺช กาเม ได้แก่ บรรเทาวัตถุกามทั้งหลายออกจากการครองเรือนแล้ว.

บทว่า กตํ ภิกฺขุ สมฺมา โส โลเก ปริพฺพเชยฺย ความว่า ภิกษุนั้นพึงเว้นคือพึงไป พึงอยู่โดยชอบในโลกอย่างไร. ท่านอธิบายว่าเป็นผู้ไม่พัวพันด้วยโลก ล่วงโลกไปได้.