บทที่เหลือความของบทง่ายทั้งนั้น.

ข้อนี้ท่านอธิบายไว้ว่า

ภิกษุนำฉันทราคะในการยึดมั่นออกไปแล้วทั้งหมดด้วยมรรคที่สี่ เป็นผู้มีฉันทราคะนำออกไปแล้ว ย่อมไม่เห็นความเป็นสาระในอุปธิทั้งหลายเหล่านั้น คือย่อมเห็นอุปธิทั้งปวงโดยความไม่เป็นสาระ. แต่นั้นไม่อาศัยอยู่ในนิสัยแม้ทั้งสองอย่าง หรือโดยความอันใครๆ จะพึงแนะนำไม่ได้ว่านี้ประเสริฐ ภิกษุผู้เป็นขีณาสพพึงเว้นโดยชอบในโลก. พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๖.

บทว่า อวิรุทฺโธ ได้แก่ เป็นผู้ไม่ผิดพลาดกับด้วยสุจริตทั้งหลาย เพราะละทุจริตสามอย่างเหล่านั้นได้แล้ว.