บทว่า ภวํ ได้แก่ กามภพเป็นต้น. ท่านกล่าวภวตัณหาและโภคตัณหาด้วยบททั้งสองอย่างนี้.

อีกอย่างหนึ่ง ท่านกล่าวตัณหาทั้งหมดด้วยบทต้น กล่าวกามภพด้วยบทหลัง.

บทว่า วิรโต เฉทนพนฺธนโต ได้แก่ เว้นจากการตัดและการจองจำสัตว์อื่น เพราะละกรรมกิเลสเหล่านี้ได้โดยสิ้นเชิงแล้ว.

บทที่เหลือในที่นี้ มีนัยดังได้กล่าวไว้แล้วนั่นแล. พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๙.