บทว่า ราคปถํ ได้แก่ ธรรมชาติเป็นไปในภูมิสามอันเป็นวิสัยแห่งราคะ.

บทว่า อุปาติวตฺโต ได้แก่ ก้าวล่วงด้วยการกำหนดรู้และการละ.

บทว่า ทนฺโต ได้แก่ ละการเสพผิดในทวารทั้งปวงแล้วถึงภูมิแห่งการฝึกฝนตน ด้วยการฝึกอย่างประเสริฐ.

บทว่า ปรินิพฺพุโต เป็นผู้สงบเพราะสงบด้วยไฟคือกิเลส.