บทที่เหลือมีนัยดังกล่าวแล้วนั้นแล. พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๑๒.

บทว่า สทฺโธ ได้แก่ เป็นผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหว สมบูรณ์ด้วยอาการทั้งหมด เพราะเว้นจากปัจจัยอย่างอื่นในพุทธคุณเป็นต้น ไม่ประกอบด้วยการปฏิบัติด้วยศรัทธาต่อผู้อื่น.

ดังที่ท่านกล่าวไว้ว่า ๑- น ขฺวาหํ ภนฺเต เอตฺถ ภควโต สทฺธาย คจฺฉามิ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้ามิได้ถึงด้วยศรัทธาต่อพระผู้มีพระภาคเจ้าในเพราะเหตุนี้. ____________________________ ๑- องฺ. ปญฺจก. เล่ม ๒๒/ข้อ ๓๔

บทว่า สุตวา คือประกอบแล้วด้วยการฟังอันมีประโยชน์อย่างยิ่ง เพราะกิจคือการฟังอย่างสามัญสุดสิ้นลงแล้ว.