บทว่า สพฺพูปธีนํ ปริกฺขยา ความว่า ภิกษุนั้นไม่ข้องอยู่ในภพไหนๆ เพราะความหมดสิ้นไปแห่งอุปธิทั้งหลายอันมีประเภทแห่งขันธ์ กามคุณ กิเลสและอภิสังขารทั้งปวง พึงเว้นคือพึงอยู่โดยชอบในโลกไม่ติดแน่นพึงไปสู่โลก. จบเทศนาด้วยประการฉะนี้.

แต่นั้น พระพุทธนิมิตนั้นชื่นชมเทศนากล่าวคาถานี้ว่า อทฺธา หิ ภควา ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้อนี้เป็นอย่างนั้นแน่ทีเดียว.

ในบทเหล่านั้น บทว่า โย โส เอวํวิหารี ความว่า พระพุทธนิมิต เมื่อจะชี้แจงกะภิกษุให้เห็นชัดยิ่งขึ้น จึงกล่าวด้วยคาถานั้นๆ ว่า ภิกษุใดถอนมงคลเป็นต้นมีปรกติอยู่ด้วยการละโทษของมงคลทั้งปวง ภิกษุนั้นนำความกำหนัดในกามทั้งหลายทั้งที่เป็นของทิพย์และเป็นของมนุษย์ออกเสีย ก้าวล่วงกามมีปรกติอยู่ด้วยการตรัสรู้ธรรม.

บทที่เหลือมีความง่ายทั้งนั้น.