บทว่า ตตฺร แสดงถึงเทศะและกาละ. พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงในสมัยที่พระองค์ประทับอยู่นั้น และในพระอารามที่เสด็จประทับอยู่นั้น.

อีกอย่างหนึ่ง ทรงแสดงในเทศะและกาละอันควรที่จะพึงตรัส เพราะพระผู้มีพระภาคเจ้าไม่ตรัสธรรมในเทศะหรือในกาละอันไม่สมควร ตัวอย่างในข้อนี้มีอาทิว่า อกาโล โข ตาว พาหิย ดูก่อนพาหิยะ ยังไม่ถึงกาละอันควรก่อน ๑- ดังนี้. ____________________________ ๑- ขุ. อุ. เล่ม ๒๕/ข้อ ๔๙

บทว่า โข เป็นนิบาตลงในอรรถเพียงให้เต็มบท หรือในอรรถแห่งกาลอันเป็นอวธารณะเป็นต้น.

บทว่า ภควา แสดงถึงความเคารพของชาวโลก. บทว่า ภิกฺขุ แสดงถึงบุคคลที่ควรฟังถ้อยคำ. บทว่า อามนฺเตสิ คือ ร้องเรียกกล่าวให้รู้.