บทว่า วิชญฺญํ แปลว่า พึงรู้.

บทว่า ยํ ได้แก่ แสวงหาผู้เป็นทักขิไณยบุคคลในกาลแห่งยัญ.

บทว่า ปปฺปุยฺย แปลว่า ถึงแล้ว.

บทว่า ตว สาสนํ ได้แก่ โอวาทของท่าน.