บัดนี้ควรชี้แจงข้อที่ควรกล่าว.

บททั้งหลายว่า สเทวกํ เป็นต้นมีนัยดังได้กล่าวแล้วในกสิภารทวาชสูตรและอาฬวกสูตรเป็นต้น.

บทว่า สยํ แปลว่า เอง คือควรแนะนำผู้อื่น. บทว่า อภิญฺญา ได้แก่ ด้วยพระปัญญาอันยิ่ง. บทว่า สจฺฉิกตฺวา คือ ทำให้ประจักษ์. บทว่า ปเวเทติ คือ ให้รู้ ให้แจ้ง ให้ชัด.

บทว่า โส ธมฺมํ เทเสติ ฯเปฯ ปริโยสานกลฺยาณํ พระองค์ทรงแสดงธรรมงามในเบื้องต้น งามในท่ามกลาง งามในที่สุด.