บทว่า สุวณฺณวณฺโณ คือ มีพระฉวีคล้ายทองคำ. บทว่า อสิ แปลว่า มี.

บทนี้พึงประกอบเข้ากับบททุกบท.

บทว่า สุสุกฺกทาโฒสิ คือ พระเขี้ยวขาวด้วยดี.

จริงอยู่ พระรัศมีสีขาวอย่างยิ่งซ่านออกจากพระเขี้ยวทั้งหลายของพระผู้มีพระภาคเจ้าดุจแสงจันทร์. ด้วยเหตุนั้น เสลพราหมณ์จึงกล่าวว่า สุสุกฺกทาโฒสิ.