ในบทเหล่านั้น บทว่า อุทพฺพเห ให้เกิดขึ้นได้ คือ พึงให้เกิดขึ้นทรงไว้. อธิบายว่า ให้เกิดพร้อมในตน.

บทว่า สมฺมุฬฺโห หึสมตฺตานํ คือ เป็นผู้หลงเบียดเบียนตน.

บทว่า กยิรเจนํ วิจกฺขโณ บุรุษผู้เห็นแจ้งพึงทำความคร่ำครวญนั้น. ความว่า หากว่าคนเช่นนั้นพึงยังประโยชน์ไรๆ ให้เกิด แม้บุรุษผู้เห็นแจ้งพึงทำความคร่ำครวญนั้น.

ในบทว่า น หิ รุณฺเณน เพราะการร้องไห้ก็หาไม่. นี้โยชนาแก้ไว้ว่า ใครๆ ย่อมไม่ถึงความสงบทางใจด้วยการร้องไห้หรือด้วยความเศร้าโศก.