จริงอยู่ ผู้ใดละเมถุนไม่ได้ ผู้นั้นถูกความดำริครอบงำแล้วซบเซาอยู่เหมือนคนกำพร้าฉะนั้น ผู้นั้นฟังเสียงอันระบือไปของชนเหล่าอื่นแล้วเป็นผู้เก้อเขินเช่นนั้น.

ในบทเหล่านั้น บทว่า ปเรโต ไปข้างหน้า คือประกอบแล้ว.

บทว่า ปเรสํ นิคฺโฆสํ เสียงอันระบือไปของคนอื่น คือคำนินทาของอุปัชฌาย์เป็นต้น.

บทว่า มงฺกุ โหติ เป็นผู้เก้อเขิน คือเป็นผู้หน้าเสีย.