พึงทราบความอย่างนี้ว่า เราไม่กล่าวความบริสุทธิ์ด้วยความเห็นดังนี้.

แม้ในบทนอกนั้นก็อย่างเดียวกับในบทนี้.

ในบทเหล่านั้น บทว่า อทิฏฺฐิยา นาห พึงทราบความอย่างนี้ เราไม่กล่าวความบริสุทธิ์เว้นสัมมาทิฏฐิมีวัตถุ ๑๐. อนึ่ง จากการไม่ฟัง คือเว้นการฟังมีองค์ ๙ เว้นจากการไม่รู้ คือเว้นกัมมัสสกตาญาณ (ความรู้ว่าสัตว์มีกรรมเป็นของตน) และสัจจานุโลมิกญาณ (ปรีชาเป็นไปโดยสมควรแก่การกำหนดรู้อริยสัจ) เว้นจากศีล คือเว้นการสำรวมในปาติโมกข์ เว้นจากพรต คือเว้นธุดงควัตร.

บทว่า โนปิ เตน คือ เราไม่กล่าวแม้เพียงความเห็นเป็นต้นอย่างหนึ่งๆ ในความบริสุทธิ์เหล่านั้น.