พึงทราบวินิจฉัยใน ๕ สิกขาบทหลังนั้น.

คำว่า วิกาลโภชนํ ได้แก่ การบริโภคอาหารเมื่อล่วงเลยเวลาเที่ยงตรง. จริงอยู่ การบริโภคอาหารเมื่อล่วงเลยเวลาเที่ยงตรงนั้น ก็คือการบริโภคอาหารเมื่อล่วงเลยกาลที่ทรงอนุญาตไว้ เพราะฉะนั้น ท่านจึงเรียกว่า วิกาลโภชนะ เจตนางดเว้นจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาลนั้น.

ในคำว่า นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนํ นี้ การฟ้อนรำอย่างใดอย่างหนึ่ง ชื่อว่านัจจะ. การขับร้องอย่างใดอย่างหนึ่ง ชื่อว่าคีตะ. การประโคมอย่างใดอย่างหนึ่ง ชื่อว่าวาทิตะ. การดูสิ่งที่เป็นข้าศึก เพราะทำลายธรรมฝ่ายกุศล โดยเป็นปัจจัยทำให้เกิดกิเลส ชื่อว่าวิสูกทัสสนะ หรือการดูการเห็นที่เป็นข้าศึก ก็ชื่อว่าวิสูกทัสสนะ. การฟ้อนรำด้วย การขับร้องด้วย การประโคมด้วย การดูสิ่งที่เป็นข้าศึกด้วย ชื่อว่านัจจคีตวาทิตวิสูกทัสสนะ.

ก็วิสูกทัสสนะ ในที่นี้พึงถือเอาตามนัยที่ตรัสไว้ในพรหมชาลสูตร.