๑๒. มุนิสุตฺตวณฺณนา

[๒๐๙] สนฺถวาโต ภยํ ชาตนฺติ มุนิสุตฺตํ. กา อุปฺปตฺติ? น สพฺพสฺเสว สุตฺตสฺส เอกา อุปฺปตฺติ, อปิเจตฺถ อาทิโต ตาว จตุนฺนํ คาถานํ อยมุปฺปตฺติ:- ภควติ กิร สาวตฺถิยํ วิหรนฺเต คามกาวาเส อญฺญตรา ทุคฺคติตฺถี มตปติกา ปุตฺตํ ภิกฺขูสุ ปพฺพาเชตฺวา อตฺตนาปิ ภิกฺขุนีสุ ปพฺพชิตา. ๑- เต อุโภปิ สาวตฺถิยํ วสฺสํ อุปคนฺตฺวา อภิณฺหํ อญฺญมญฺญสฺส ทสฺสนกามา อเหสุํ. มาตา กิญฺจิ ลภิตฺวา ปุตฺตสฺส หรติ, ปุตฺโตปิ มาตุ. เอวํ สายมฺปิ ปาโตปิ อญฺญมญฺญํ สมาคนฺตฺวา ลทฺธํ ลทฺธํ สํวิภชมานา สมฺโมทมานา สุขทุกฺขานิ ๒- ปุจฺฉมานา นิราสงฺกา อเหสุํ. เตสํ เอวํ อภิณฺหทสฺสเนน สํสคฺโค อุปฺปชฺชิ, สํสคฺคา วิสฺสาโส, วิสฺสาสา โอตาโร, ราเคน โอติณฺณจิตฺตานํ ปพฺพชิตสญฺญา จ มาตุปุตฺตสญฺญา จ อนฺตรธายิ, ตโต มริยาทวีติกฺกมํ กตฺวา อสทฺธมฺมํ ปฏิเสวึสุ, อยสปฺปตฺตา จ วิพฺภมิตฺวา อคารมชฺเฌ วสึสุ. ภิกฺขู ภควโต อาโรเจสุํ. "กินฺนุ โข ๓- ภิกฺขเว โมฆปุริโส ชานาติ ๔- น มาตา ปุตฺเต สารชฺชติ, ปุตฺโต

@๓ ฉ.ม. กึ นุ โส ๔ ฉ.ม. มญฺญติ วา ปน น มาตรี"ติ ครหิตฺวา "นาหํ ภิกฺขเว อญฺญํ เอกรูปมฺปิ สมนุปสฺสามี"ติอาทินา ๑- อวเสสสุตฺเตนปิ ภิกฺขู สํเวเชตฺวา ตสฺมาติห ภิกฺขเว:-