๑๑. ราหุลสุตฺตวณฺณนา

[๓๓๘] กจฺจิ อภิณฺหสํวาสาติ ราหุลสุตฺตํ. กา อุปฺปตฺติ? ภควา สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุชฺฌิตฺวา โพธิมณฺฑโต อนุปุพฺเพน กปิลวตฺถุํ คนฺตฺวา ตตฺถ ราหุลกุมาเรน "ทายชฺชํ เม สมณ เทหี"ติ ทายชฺชํ ยาจิโต สาริปุตฺตตฺเถรํ อาณาเปสิ "ราหุลกุมารํ ปพฺพาเชหี"ติ. ตํ สพฺพํ ขนฺธกฏฺฐกถายํ วุตฺตนเยเนว คเหตพฺพํ. เอวํ ปพฺพชิตํ ปน ราหุลกุมารํ วุฑฺฒิปฺปตฺตํ สาริปุตฺตตฺเถโรว อุปสมฺปาเทสิ, มหาโมคฺคลฺลานตฺเถโร จสฺส ๒- กมฺมวาจาจริโย อโหสิ. ตํ ภควา "อยํ กุมาโร ชาติอาทิสมฺปนฺโน, โส ชาติโคตฺตกุลวณฺณโปกฺขรตาทีนิ นิสฺสาย มานํ วา มทํ วา ๓- มา อกาสี"ติ ทหรกาลโต ปภุติ ยาว น อริยภูมึ ปาปุณิ,

@๒ ฉ.ม.,อิ. อสฺส วา ๓ สี.,ก. ชปฺปํ วา ตาว โอวทนฺโต อภิณฺหํ อิมํ สุตฺตํ อภาสิ. ตสฺมา เจตํ สุตฺตปริโยสาเน ๑- วุตฺตํ "อิตฺถํ สุทํ ภควา อายสฺมนฺตํ ราหุลํ อิมาหิ คาถาหิ อภิณฺหํ โอวทตี"ติ. ตตฺถ ปฐมคาถาย อยํ สงฺเขปตฺโถ:- กจฺจิ ตฺวํ ราหุล อภิณฺหํ สํวาสเหตุ ชาติอาทีนํ อญฺญตเรน วตฺถุนา น ปริภวสิ ปณฺฑิตํ, ญาณปทีปสฺส ธมฺมเทสนาปทีปสฺส จ ธารณโต อุกฺกาธาโร มนุสฺสานํ กจฺจิ อปจิโต ตว, ๒- กจฺจิ นิจฺจํ ปูชิโต ตยาติ อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ สนฺธาย ภณติ.