๒๖. พฺราหฺมณวคฺควณฺณนา

๑. ปสาทพหุลพฺราหฺมณวตฺถุ. (๒๖๔)

"ฉินฺท โสตํ ปรกฺกมฺมาติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต ปสาทพหุลํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ กเถสิ.

โส กิร พฺราหฺมโณ ภควโต ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปสนฺนจิตฺโต อตฺตโน เคเห โสฬสมตฺตานํ ภิกฺขูนํ นิจฺจภตฺตํ ปฏฺฐเปตฺวา ภิกฺขูนํ อาคตเวลายํ ปตฺตํ คเหตฺวา "อาคจฺฉนฺตุ โภนฺโต อรหนฺโต, นิสีทนฺตุ โภนฺโต อรหนฺโตติ ยงฺกิญฺจิ วทนฺโต อรหนฺตวาทปฺปฏิสํยุตฺตเมว วทติ. เตสุ ปุถุชฺชนา "อยํ อมฺเหสุ อรหนฺตสญฺญีติ จินฺตยึสุ, ขีณาสวา "อยํ โน ขีณาสวภาวํ ชานาตีติ เอวํ เต สพฺเพปิ กุกฺกุจฺจายนฺตา ตสฺส เคหํ น คมึสุ. โส ทุกฺขี ทุมฺมโน "กึ นุ โข อยฺยา นาคจฺฉนฺตีติ วิหารํ คนฺตฺวา สตฺถารํ วนฺทิตฺวา ตมตฺถํ อาโรเจสิ.