ภเว ฉนฺทํ วิราเชตฺวา อุปสนฺตา จริสฺสสีติ. อิตฺถํ สุทํ ภควา นนฺทํ ภิกฺขุนึ อารพฺภ อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ. นนฺทา เทสนานุสาเรน ญาณํ เปเสตฺวา โสตาปตฺติผลํ ปาปุณิ.

อถสฺสา อุตฺตรึ ติณฺณํ มคฺคผลานํ วิปสฺสนาปริวาสตฺถาย สตฺถา สุญฺญตกมฺมฏฺฐานํ กเถตุํ "นนฺเท มา `อิมสฺมึ สรีเร สาโร อตฺถีติ สญฺญํ กริ, อปฺปมตฺตโกปิ หิ เอตฺถ สาโร นตฺถิ, ตีณิ อฏฺฐิสตานิ อุสฺสาเปตฺวา กตํ อฏฺฐีนํ นครเมตนฺติ วตฺวา อิมํ คาถมาห

"อฏฺฐีนํ นครํ กตํ มํสโลหิตเลปนํ,

ยตฺถ ชรา จ มจฺจุ จ มาโน มกฺโข จ โอหิโตติ.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๒๒๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๑. ชราวรรค”