๓. โกสลรญฺโญปราชยวตฺถุ. (๑๕๙)

"ชยํ เวรนฺติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต โกสลรญฺโญ ปราชยํ อารพฺภ กเถสิ.

โส กิร กาสิกคามํ นิสฺสาย ภาคิเนยฺเยน อชาตสตฺตุนา สทฺธึ ยุชฺฌนฺโต เตน ตโย วาเร ปราชิโต ตติเย วาเร จินฺเตสิ "อหํ ขีรมุขํ ทารกํ ปราเชตุํ นาสกฺขึ, กึ เม ชีวิเตนาติ. โส อาหารุปจฺเฉทํ กตฺวา มญฺจเก นิปชฺชิ. อถสฺส สา ปวตฺติ สกลนครํ ปตฺถริ. ภิกฺขู ตถาคตสฺส อาโรเจสุํ "ภนฺเต ราชา กิร กาสิกคามกํ นิสฺสาย ตโย วาเร ปราชิโต, โส อิทานิ ปราชิตฺวา อาคโต `ขีรมุขํ ทารกํ ปราเชตุํ นาสกฺขึ, กึ เม ชีวิเตนาติ อาหารุปจฺเฉทํ กตฺวา มญฺจเก นิปนฺโนติ. สตฺถา เตสํ กถํ สุตฺวา "ภิกฺขเว ชินนฺโตปิ เวรํ ปสวติ, ปราชิโต ปน ทุกฺขํ เสติเยวาติ วตฺวา อิมํ คาถมาห

"ชยํ เวรํ ปสวติ, ทุกฺขํ เสติ ปราชิโต,