"อุรโคว ตจํ ชิณฺณํ หิตฺวา คจฺฉติ สนฺตนุํ,

เอวํ สรีเร นิพฺโภเค เปเต กาลกเต สติ,

ฑยฺหมาโน น ชานาติ ญาตีนํ ปริเทวิตํ,

ตสฺมา เอตํ น โสจามิ, คโต โส ตสฺส ยา คตีติ อิมํ ปญฺจกนิปาเต อุรคชาตกํ ๒- วิตฺถาเรตฺวา "เอวํ ปุพฺเพ ปณฺฑิตา ปิยปุตฺเต กาลกเต, ยถา เอตรหิ ตฺวํ กมฺมนฺเต วิสฺสชฺเชตฺวา นิราหาโร โรทนฺโต วิจรสิ, ตถา อวิจริตฺวา มรณสฺสติภาวนาวเสน โสกํ อกตฺวา อาหารํ ปริภุญฺชึสุ กมฺมนฺตญฺจ อธิฏฺฐหึสุ; ตสฺมา `ปิยปุตฺโต เม กาลกโตติ มา จินฺตยิ, อุปฺปชฺชมาโน หิ โสโก วา ภยํ วา ปิยเมว นิสฺสาย อุปฺปชฺชตีติ วตฺวา อิมํ คาถมาห

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๔๐๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๖. ปิยวรรค”