๒. ฉพฺพคฺคิยวตฺถุ. (๑๙๔)

"น เตน ปณฺฑิโต โหตีติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต ฉพฺพคฺคิเย ภิกฺขู อารพฺภ กเถสิ.

เต กิร วิหาเรปิ คาเมปิ ภตฺตคฺคํ อากุลํ กโรนฺตา วิจรนฺติ. อเถกทิวสํ คาเม ภตฺตกิจฺจํ กตฺวา อาคเต ทหเร จ สามเณเร จ ภิกฺขู ปุจฺฉึสุ "กีทิสํ อาวุโส ภตฺตคฺคนฺติ. "ภนฺเต มา ปุจฺฉิตฺถ, ฉพฺพคฺคิยา `มยเมว พฺยตฺตา มยํ ปณฺฑิตา อิเม ปหริตฺวา สีเส กจวรํ อากิริตฺวา นีหริสฺสามาติ วตฺวา อมฺเห ปิฏฺฐิยํ คเหตฺวา กจวรํ โอกิรนฺตา ภตฺตคฺคํ อากุลํ กรึสูติ. ภิกฺขู สตฺถุ สนฺติกํ คนฺตฺวา ตมตฺถํ อาโรเจสุํ. สตฺถา "นาหํ ภิกฺขเว พหุํ ภาสิตฺวา ปเร วิเหฐยมานํ `ปณฺฑิโตติ วทามิ, เขมินํ ปน อเวรํ อภยเมว ปณฺฑิตํ วทามีติ วตฺวา อิมํ คาถมาห

"น เตน ปณฺฑิโต โหติ, ยาวตา พหุ ภาสติ;