๗. อญฺญตรพฺราหฺมณวตฺถุ. (๑๙๙)

"น เตน ภิกฺขุ โส โหตีติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต อญฺญตรํ พฺราหฺมณํ อารพฺภ กเถสิ.

โส กิร พาหิรสมเย ปพฺพชิตฺวา ภิกฺขํ จรนฺโต จินฺเตสิ "สมโณ โคตโม อตฺตโน สาวเก ภิกฺขาย จรนฺเต `ภิกฺขูติ วทติ, มํปิ `ภิกฺขูติ วตฺตุํ วฏฺฏตีติ. โส สตฺถารํ อุปสงฺกมิตฺวา "โภ โคตม อหํปิ ภิกฺขํ จริตฺวา ชีวามิ, มํปิ `ภิกฺขูติ วเทหีติ อาห. อถ นํ สตฺถา "นาหํ พฺราหฺมณ ภิกฺขนมตฺเตน `ภิกฺขูติ วทามิ, น หิ วิสํ ธมฺมํ สมาทาย วตฺตนฺโต ภิกฺขุ นาม โหติ; โย ปน สพฺพสงฺขาเร สงฺขาย จรติ, โส ภิกฺขุ นามาติ วตฺวา อิมา คาถา อภาสิ

"น เตน ภิกฺขุ โส โหติ ยาวตา ภิกฺขเต ปเร,