"ยโต ยโต สมฺมสติ ขนฺธานํ อุทยพฺพยํ

ลภตี ปีติปาโมชฺชํ อมตนฺตํ วิชานตนฺ"ติ. ๒-

ฉ นาม กินฺติปญฺหวณฺณนา

เอวํ อิมินาปิ ปญฺหาพฺยากรเณน อารทฺธจิตฺโต สตฺถา ปุริมนเยเนว อุตฺตรึ ปญฺหํ ปุจฺฉติ "ฉ นาม กินฺ"ติ. เถโร ฉ อิติ ปจฺจนุภาสิตฺวา "อชฺฌตฺติกานิ อายตนานี"ติ วิสฺสชฺเชติ. ตตฺถ ฉ อิติ คณนปริจฺเฉโท, อชฺฌตฺเต นิยุตฺตานํ, ๓- อตฺตานํ วา อธิกํ กตฺวา ปวตฺตานิ อชฺฌตฺติกานิ. อายานํ ๔- อายสฺส จ ตนนโต อายตนสฺส ๔- วา สํสารทุกฺขสฺส นยนโต อายตนานิ, จกฺขุโสตฆานชิวฺหากายมนานเมตํ อธิวจนํ. ปุพฺพนเยเนว เจตฺถ "ฉ อชฺฌตฺติกานิ อายตนานี"ติ วุตฺตํ, น อญฺเญสํ ฉนฺนมภาวโต. ยถาห:-

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑๕๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. สามเณรปัญหา”