ติตฺถิยวตฺถุ.

๙. อริยพาลิสิกวตฺถุ. (๒๐๑)

"น เตน อริโย โหตีติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต เอกํ อริยํ นาม พาลิสิกํ อารพฺภ กเถสิ.

เอกทิวสํ หิ สตฺถา ตสฺส โสตาปตฺติมคฺคสฺส อุปนิสฺสยํ ทิสฺวา สาวตฺถิยา อุตฺตรทฺวารคาเม ปิณฺฑาย จริตฺวา ภิกฺขุสงฺฆปริวุโต ตโต อาคจฺฉติ. ตสฺมึ ขเณ โส พาลิสิโก พลิเสน มจฺเฉ คณฺหนฺโต พุทฺธปฺปมุขํ ภิกฺขุสงฺฆํ ทิสฺวา พลิสยฏฺฐึ ฉฑฺเฑตฺวา อฏฺฐาสิ. สตฺถา ตสฺส อวิทูเร ฐาเน นิวตฺติตฺวา ฐิโต "ตฺวํ กินฺนาโม, ตฺวํ กึนาโมติ สารีปุตฺตตฺเถราทีนํ นามานิ ปุจฺฉิ. เตปิ "อหํ สารีปุตฺโต, อหํ โมคฺคลฺลาโนติ อตฺตโน อตฺตโน นามานิ กถยึสุ. พาลิสิโก จินฺเตสิ "สตฺถา สพฺเพสํ นามานิ ปุจฺฉติ, มมาปิ นามํ ปุจฺฉิสฺสติ มญฺเญติ. สตฺถา ตสฺส อิจฺฉํ ญตฺวา "อุปาสก ตฺวํ โก นามาติ ๑- ปุจฺฉิตฺวา, "อหํ ภนฺเต อริโย นามาติ วุตฺเต, "น อุปาสก ตาทิโส ปาณาติปาตี อริโย นาม โหติ, อริโย ปน มหาชนสฺส อวิหึสนภาเว ฐิโตติ วตฺวา อิมํ คาถมาห