๖. ปาเวรกหตฺถิวตฺถุ. (๒๓๖)

"อปฺปมาทรตาติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต โกสลรญฺโญ ปาเวรกํ ๑- นาม หตฺถึ อารพฺภ กเถสิ.

โส กิร หตฺถี ตรุณกาเล มหาพโล หุตฺวา อปเรน สมเยน ชราวาตเวคพฺภาหโต เอกํ มหนฺตํ สรํ โอรุยฺห กลเล ลคฺคิตฺวา อุตฺตริตุํ นาสกฺขิ. มหาชโน ตํ ทิสฺวา "เอวรูโปปิ นาม หตฺถี อิมํ ทุพฺพลภาวํ ปตฺโตติ กถํ สมุฏฺฐาเปสิ. ราชา ตํ ปวตฺตึ สุตฺวา หตฺถาจริยํ อาณาเปสิ "คจฺฉ ตํ หตฺถึ กลลโต อุทฺธราหีติ. โส คนฺตฺวา ตสฺมึ ฐาเน สงฺคามสีสํ ทสฺเสตฺวา สงฺคามเภรึ อาโกฏาเปสิ. มานชาติโก หตฺถี เวเคนุฏฺฐาย ถเล ปติฏฺฐหิ. ภิกฺขู ตํ การณํ ทิสฺวา สตฺถุ อาโรเจสุํ. สตฺถา "เตน ตาว ภิกฺขเว หตฺถินา ปกติปงฺกทุคฺคโต อตฺตา อุทฺธโต, ตุมฺเห ปน กิเลสทุคฺเค ปกฺขนฺตา; ตสฺมา โยนิโส ปทหิตฺวา ตุมฺเหปิ ตโต อตฺตานํ อุทฺธรถาติ วตฺวา อิมํ คาถมาห

"อปฺปมาทรตา โหถ สจิตฺตมนุรกฺขถ