สตฺถา ภิกฺขู อามนฺเตตฺวา "กึ เอตํ ภิกฺขเวติ ปุจฺฉิตฺวา, เตหิ ตสฺมึ อตฺเถ อาโรจิเต, "สาทิยถ ปฺน ตฺมฺเห ภิกฺขเว อรหนฺตวาทนฺติ อาห. "น สาทิยาม ภนฺเตติ. "เอวํ สนฺเต, มนุสฺสานํ เอตํ ปสาทภญฺญํ, อนาปตฺติ ภิกฺขเว ปสาทภญฺเญ, อปิจ โข ปน พฺราหฺมณสฺส อรหนฺเตสุ อธิมตฺตํ เปมํ; ตสฺมา ตุมฺเหหิปิ ตณฺหาโสตํ เฉตฺวา อรหตฺตเมว ปตฺตุํ ยุตฺตนฺติ วตฺวา ธมฺมํ เทเสนฺโต อิมํ คาถมาห

"ฉินฺท โสตํ ปรกฺกมฺม กาเม ปนูท พฺราหฺมณ,

สงฺขารานํ ขยํ ญตฺวา อกตญฺญูสิ พฺราหฺมณาติ.

ตตฺถ "ปรกฺกมฺมาติ: ตณฺหาโสตํ นาม อปฺปมตฺตเกน วายาเมน ฉินฺทิตุํ น สกฺกา; ตสฺมา ญาณสมฺปยุตฺเตน มหนฺเตน ปรกฺกเมน ปรกฺกมิตฺวา ตํ โสตํ ฉินฺท อุโภปิ กาเม ปนุท นีหร.