"น ชฏาหีติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เชตวเน วิหรนฺโต เอกํ ชฏิลพฺราหฺมณํ อารพฺภ กเถสิ.

โส กิร "อหํ มาติโต จ ปิติโต จ สุชาโต พฺราหฺมณกุเล นิพฺพตฺโต, สเจ สมโณ โคตโม อตฺตโน สาวเก `พฺราหฺมณาติ วทติ, มํปิ นุโข ตถา วตฺตุํ วฏฺฏตีติ สตฺถุ สนฺติกํ คนฺตฺวา ตมตฺถํ ปุจฺฉิ. อถ นํ สตฺถา "นาหํ พฺราหฺมณ ชฏามตฺเตน น ชาติโคตฺตมตฺเตน พฺราหฺมณํ วทามิ, ปฏิวิทฺธสจฺจเมว ปนาหํ พฺราหฺมโณติ วทามีติ วตฺวา [๑]- อิมํ คาถมาห

"น ชฏาหิ น โคตฺเตน น ชจฺจา โหติ พฺราหฺมโณ,

ยมฺหิ สจฺจญฺจ ธมฺโม จ โส สุจิ โส จ พฺราหฺมโณติ.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๘๖๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒๖. พราหมณวรรค”