๑๗. สารีปุตฺตตฺเถรวตฺถุ. (๒๘๐)

"อกฺโกธนนฺติ อิมํ ธมฺมเทสนํ สตฺถา เวฬุวเน วิหรนฺโต สารีปุตฺตตฺเถรํ อารพฺภ กเถสิ.

ตทา กิร เถโร ปญฺจหิ ภิกฺขุสเตหิ สทฺธึ ปิณฺฑาย จรนฺโต นาลกคาเม มาตุ ฆรทฺวารํ อคมาสิ. อถ นํ สา นิสีทาเปตฺวา ปริวิสมานา อกฺโกสิ "อมฺโภ อุจฺฉิฏฺฐขาทก อุจฺฉิฏฺฐกญฺชิกํ อลภิตฺวา ปรฆเรสุ อุฬุงฺกปิฏฺเฐน ฆฏิตํ กญฺชิกํ ๑- ปริภุญฺชิตุํ อรหสิ ๒- อสีติโกฏิธนํ ปหาย ปพฺพชิโตสิ, นาสิตมฺหิ ตยา, ภุญฺชาหิทานีติ; ภิกฺขูนํปิ ภตฺตํ ททมานา "ตุมฺเหหิ มม ปุตฺโต อตฺตโน จูฬุปฏฺฐาโก กโต, อิทานิ ภุญฺชถาติ วเทสิ. เถโร ภิกฺขํ คเหตฺวา วิหารเมว อคมาสิ. อถายสฺมา ราหุโล สตฺถารํ ปิณฺฑปาเตน อาปุจฺฉิ. อถ นํ สตฺถา อาห "ราหุล กหํ คมิตฺถาติ. "อยฺยิกาย คามํ ภนฺเตติ. "กึ ปน เต อยฺยิกาย อุปชฺฌาโย วุตฺโตติ. "อยฺยิกาย เม ภนฺเต อุปชฺฌาโย อกฺโกสิโตติ.