ยถา ปหาตพฺพมลํ ปหียติ

ตถาคโต อริยคโณปิ สตฺถุโน ๒-

ตถาคโต เตน สมงฺคิภาวโต"ติ.

มหิทฺธิกตาติ ปรเมน จิตฺตวสีภาเวน จ อิทฺธิวิธโยเคน ธมฺมานุภาวญฺญถตฺตนิปฺผาทนสมตฺถตาสงฺขาตาย มหติยา อิทฺธิยา สมนฺนาคโม มหิทฺธิกตา. จิรกาลสมฺภูเตน สุวิทูรปฺปฏิปกฺเขน อิจฺฉิตตฺถนิปฺผตฺติเหตุภูเตน มหาชุติเกน ปุญฺญเตเชน สมนฺนาคโม มหานุภาวตา. ยตฺราติ อจฺฉริยปสํสาโกตูหลหาสปสาทิโก ปจฺจตฺตตฺเถ นิปาโต, เตน ยุตฺตตฺตา วิชายิสฺสตีติ อนาคตกาลวจนํ, อตฺโถ ปน อตีตกาโลเยว. อยํ เหตฺถ อตฺโถ:- ยา หิ นาม อยํ สุปฺปวาสา ตถา ทุกฺขนิมุคฺคา กิจฺฉาปนฺนา ภควโต วจนสมกาลเมว สุขินี อโรคา อโรคํ ปุตฺตํ วิชายีติ. อตฺตมโนติ สกมโน, ภควติ ปสาเทน กิเลสรหิตจิตฺโตติ อตฺโถ. กิเลสปริยุฏฺฐิตํ หิ จิตฺตํ วเส อวตฺตนโต อตฺตมโนติ น สกฺกา วตฺตุนฺติ.