๒. ทุติยลกุณฺฏกภทฺทิยสุตฺตวณฺณนา

[๖๒] ทุติยา เสกฺโขติ มญฺญมาโนติ ๒- "เสกฺโข อยนฺ"ติ มญฺญมาโน. ตตฺรายํ วจนตฺโถ:- สิกฺขตีติ เสกฺโข. กึ สิกฺขติ? อธิสีลํ อธิจิตฺตํ อธิปญฺญญฺจ.

คาถายํ ปน อจฺเฉจฺฉิ วฏฺฏนฺติ อนวเสสโต กิเลสวฏฺฏํ สมุจฺฉินฺทิ, ฉินฺเน จ กิเลสวฏฺเฏ กมฺมวฏฺฏมฺปิ ฉินฺนเมว. พฺยคา นิราสนฺติ อาสา วุจฺจติ ตณฺหา, นตฺถิ เอตฺถ อาสาติ นิราสํ, นิพฺพานํ. ตํ นิราสํ วิเสเสน อคา อธิคโตติ พฺยคา. อคฺคมคฺคสฺส อธิคตตฺตา ปุน อธิคมการเณน วินา อธิคโตติ อตฺโถ. ยสฺมา ตณฺหา ทุกฺขสมุทยภูตา, ตาย ปหีนาย อปฺปหีโน นาม กิเลโส นตฺถิ, ตสฺมาสฺส ตณฺหาปหานํ สวิเสสํ กตฺวา ทสฺเสนฺโต "วิสุกฺขา สริตา น สนฺทตี"ติ อาห. ตสฺสตฺโถ:- จตุตฺถสูริยปาตุภาเวน วิย