@สา.ป. ๑/๑๓๙ ๓ สี.,อิ. สตฺตรสสตฺตรสกฺทกฺขิณสฺส, ฉ.ม. สตฺตรสกทกฺขิณสฺส

@ ๔ สี. เอกทิวสเมว, อิ. เอกทิวสิกเมว, ก. เอกเมว นานปฺปการกํ วตฺถุกามสนฺนิธึ สมโรจยุํ, ๑- ตโต เตสํ อิจฺฉาวติณฺณานํ ขีราทิปญฺจโครสสฺสาทวเสน รสตณฺหาย โอติณฺณจิตฺตานํ "ขีราทีนิปิ ตาว คุนฺนํ สาทูนิ, อทฺธา อิมาสํ มํสํ สาทุตรํ ภวิสฺสตี"ติ เอวํ มํสํ ปฏิจฺจ ภิยฺโย ตณฺหา ปวฑฺฒถ. ตโต จินฺเตสุํ "สเจ มยํ มาเรตฺวา ขาทิสฺสาม, คารยฺหา ภวิสฺสาม, ยนฺนูน มนฺเต คนฺเถยฺยามา"ติ. อถ ปุนปิ เวทํ ภินฺทิตฺวา ตทนุรูเป เต ตตฺถ มนฺเต คนฺเถตฺวา เต พฺราหฺมณา ตนฺนิมิตฺตํ กูฏมนฺเต คนฺเถตฺวา โอกฺกากราชานํ ปุน อุปาคมึสุ อิมมตฺถํ ภาสมานา "ยถา อาโป จ ฯเปฯ พหุ เต ธนนฺ"ติ

กึ วุตฺตํ โหติ? อมฺหากํ มหาราช มนฺเตสุ เอตทาคตํ:- ยถา อาโป หตฺถโธวนาทิสพฺพกิจฺเจสุ ปาณีนํ อุปโยคํ คจฺฉติ, นตฺถิ เตสํ ตโตนิทานํ ปาปํ. กสฺมา? ยสฺมา ปริกฺขาโร โส หิ ปาณินํ, อุปกรณตฺถาย อปฺปนฺโนติ อธิปฺปาโย. ยถา จายํ มหาปฐวี คมนฏฺฐานาทิสพฺพกิจฺเจสุ กหาปณสงฺขาตํ หิรญฺญํ สุวณฺณรชตาทิเภทํ ธนํ ยวโคธูมาทิเภทํ ธานิยญฺจ สํโวหาราทิสพฺพกิจฺเจสุ อุปโยคํ คจฺฉติ, เอวํ คาโว มนุสฺสานํ สพฺพกิจฺเจสุ อุปโยคคหณตฺถาย ๒- อุปฺปนฺนา. ตสฺมา เอตา หนิตฺวา นานปฺปการเก ยาเค ยชสฺสุ พหุ เต วิตฺตํ, ยชสฺสุ พหุ เต ธนนฺติ.

[๓๑๑-๒] เอวํ ปุริมนเยเนว ตโต จ ราชา ฯเปฯ อฆาตยิ, ยํ ๓- ตโต ปุพฺเพ กญฺจิ สตฺตํ น ปาทา ฯเปฯ ฆาตยิ. ตทา กิร พฺราหฺมณา ยญฺญาวาฏํ คาวีนํ ปูเรตฺวา มงฺคลอุสภํ พนฺธิตฺวา รญฺโญ มูลํ เนตฺวา "มหาราช โคเมธยญฺญํ ๔- ยชสฺสุ, เอวํ เต พฺรหฺมโลกสฺส มคฺโค วิสุทฺโธ

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๔,๐๐๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. พราหมณธรรมิกสูตร”