@๔ ฉ.ม. วา ๕ ก. จสฺส การณสมุจฺเฉทา

@๖ ก. อนุตฺตรํ สมฺโพธินฺติ ๗ ฉ.ม.,อิ. ปรญฺจ พฺราหฺมณํ ๑- อารพฺภ อคฺคิมฺหิ อชุหํ, ๒- ตํ เม หุตํ สจฺจํ วา โหติ, อลิกํ วาติ น ชานามิ. อชฺช ปน อิทํ หุตํ ๓- มยฺหํ หุตมตฺถุ สจฺจํ, สจฺจหุตเมว ๔- อตฺถูติ ยาจนฺโต ภณติ. ยํ ตาทิสํ เวทคุํ ๕- อลตฺถํ, ยสฺมา อิเธว ฐิโต ภวนฺตรูปํ เวทคุํ อลตฺถํ. พฺรหฺมา หิ สกฺขิ, ปจฺจกฺขเมว หิ ตฺวํ พฺรหฺมา, ยโต ปฏิคฺคณฺหาตุ เม ภควา ปฏิคฺคเหตฺวา จ ภุญฺชตุ เม ภควา ปูรฬาสนฺติ ตํ หพฺยเสสํ อุปณาเมนฺโต อาห.

[๔๘๗] อถ ภควา กสิกภารทฺวาชสุตฺเต วุตฺตนเยน คาถาทฺวยมภาสิ. ตโต พฺราหฺมโณ "อยํ อตฺตนา น อิจฺฉติ, ตมฺปิ อญฺญํ ๖- สนฺธาย `เกวลินํ มเหสึ ขีณาสวํ กุกฺกุจฺจวูปสนฺตํ อนฺเนน ปาเนน อุปฏฺฐหสฺสู'ติ ภณตี"ติ เอวํ คาถาย อตฺถํ อสลฺลกฺเขตฺวา ตํ ญาตุกาโม อาห "สาธาหํ ภควา"ติ. ตตฺถ สาธูติ อายาจนตฺเถ นิปาโต. ตถาติ เยน ตฺวมาห, เตน ปกาเรน. วิชญฺญนฺติ ชาเนยฺยํ. ยนฺติ ยํ ทกฺขิเณยฺยํ ยญฺญกาเล ปริเยสมาโน อุปฏฺฐเหยฺยนฺติ ปาฐเสโส. ปปฺปุยฺยาติ ปตฺวา. ตว สาสนนฺติ ตว โอวาทํ. อิทํ วุตฺตํ โหติ? สาธาหํ ภควา ตว โอวาทํ อาคมฺม ตถา วิชญฺญํ, อาโรเจหิ เม ตํ เกวลินนฺติ อธิปฺปาโย. โย ทกฺขิณํ ภุญฺเชยฺย มาทิสสฺส, ยถาหํ ๗- ยญฺญกาเล ปริเยสมาโน อุปฏฺฐเหยฺยํ, ตถารูปํ เม ทกฺขิเณยฺยํ ทสฺเสหิ, สเจ ตฺวํ น ภุญฺชสีติ.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๔,๑๔๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. สุนทริกสูตร”