ทสฺเสนฺตี กุลปุตฺตานํ นยํ ปญฺญาย สุทฺธิยา. ๑-

ยาว พุทฺโธติ นามมฺปิ สุทฺธจิตฺตสฺส ตาทิโน

โลกมฺหิ โลกเชฏฺฐสฺส ปวตฺตติ มเหสิโนติ. ๒- พุทฺธคุโณทธิมหตฺตสตฺตสตฺตา ภวนฺตุ สุขิตา วิสทา อเวรา กาโย อโรโค ปริธาวตํ มโต ชิฆญฺโญ สพฺโพ ชโน สมุทโยติ ขยํ ยถาหํ อุปฺปาทภงฺคกฺขณมชฺฌคตา อนิจฺจา ขนฺธา รโชราคภยาทินา นาครุกฺขา มายา มรีจิ กทลิว อสารกา อตฺตตฺตนิยรหิตา อวสามนตฺตา เอวํ วิวายตี สุเขน ภวตฺตเยน ทนฺเตน กายวจีมโนเตน หิตฺวา อโลกวิธปาปคติ อนิฏฺฐํ เสฏฺฐคตินฺติ. สมุทยาตุ สิวญฺจ อนฺเตวาสีติ. ๒-

สุตฺตนิปาตตฺถวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๔,๔๘๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๖. ปิงคิยปัญหา”