ตโต ตสฺส สมาจาเร สนฺทิฏฺฐิกเมว อาทีนวํ ทสฺเสติ "เยน วิญฺญู ปเร อุปวเทยฺยุนฺ"ติ. เอตฺถ จ ยสฺมา อวิญฺญู ปเร อปฺปมาณํ. เต หิ อนวชฺชํ วา สาวชฺชํ กโรนฺติ, อปฺปสาวชฺชํ วา มหาสาวชฺชํ กโรนฺติ. วิญฺญู เอว ปน ปมาณํ. เต หิ อนุวิจฺจ ปริโยคาเหตฺวา อวณฺณารหสฺส อวณฺณํ ภาสนฺติ, วณฺณารหสฺส วณฺณํ ภาสนฺติ. ตสฺมา "วิญฺญู ปเร"ติ วุตฺตํ.

เอวํ ภควา อิมาหิ อฑฺฒเตยฺยคาถาหิ สนฺตํ ปทํ อภิสเมจฺจ วิหริตุกามสฺส ตทธิคมาย วา ปฏิปชฺชิตุกามสฺส วิเสสโต อารญฺญิกสฺส,

@กุลานิ ๔ ฉ.ม. อุยฺโยคมาปชฺชิตาติ, อิ. โวโยคมาปชฺชิตาติ ๕ สี. กึ ปน

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๕๑๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. กรณียเมตตสูตร”