รญฺโญ ปน ปญฺจ วาหนานิ อเหสุํ; ภทฺทวตี นาม กเรณุกา เอกทิวสํ ปญฺญาสโยชนานิ คจฺฉติ, กาโก นาม ทาโส สฏฺฐิโยชนานิ คจฺฉติ, "เวลกํสิ จ มุญฺชเกสิ จาติ เทฺว อสฺสา โยชนสตํ คจฺฉนฺติ, นาฬาคิริ หตฺถี วีสติโยชนสตนฺติ. โส กิร ราชา, อนุปฺปนฺเน พุทฺเธ, เอกสฺส อิสฺสรสฺส อุปฏฺฐาโก อโหสิ. อเถกทิวสํ ตสฺมึ อิสฺสเร พหินครํ ๒- คนฺตฺวา นหาตฺวา อาคจฺฉนฺเต, เอโก ปจฺเจกพุทฺโธ นครํ ปิณฺฑาย ปวิสิตฺวา สกลนครวาสีนํ มาเรน อาวฏฺฏิตตฺตา เอกํ

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๗๐๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. อัปปมาทวรรค”