อิจฺฉิตํ ปตฺถิตํ ตุยฺหํ ขิปฺปเมว สมิชฺฌตุ;

สพฺเพ ปูเรนฺตุ สงฺกปฺปา, มณิ โชติรโส ยถาติ อนุโมทนํ อกาสิ. ปจฺเจกพุทฺธานํ กิร อิมาว เทฺว คาถา อนุโมทนคาถา นาม โหนฺติ. ตตฺถ มณิ โชติรโสติ: สพฺพกามททํ มณิรตนํ วุจฺจติ. อิทนฺตสฺส ปุพฺพจริตํ. โส เอตรหิ จณฺฑปชฺโชโต อโหสิ. ตสฺส จ กมฺมสฺส นิสฺสนฺเทน อิมานิ ปญฺจ วาหนานิ นิพฺพตฺตึสุ.

อเถกทิวสํ ราชา อุยฺยานกีฬาย นิกฺขมิ. อุเทโน "อชฺช ปลายิตพฺพนฺติ มหนฺตมหนฺเต จมฺมปสิพฺพเก หิรญฺญสุวณฺณสฺส ปูเรตฺวา กเรณุกปิฏฺเฐ ฐเปตฺวา วาสุลทตฺตํ อาทาย ปลายิ.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๗๑๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. อัปปมาทวรรค”