So kira yaṅkiñci mañcapīṭhādibhedaṃ parikkhāraṃ bahi paribhuñjitvā tattheva chaḍḍeti. Parikkhāro vassenapi ātapenapi upacikādīhipi vinassati. So, bhikkhūhi "nanu āvuso parikkhāro nāma paṭisāmetabboti vutte, "appakaṃ mayā kataṃ āvuso etaṃ, na etassa cittaṃ atthi, natthi cittanti vatvā puna tatheva karoti. Bhikkhū tassa kiriyaṃ satthu ārocesuṃ. Satthā taṃ pakkosāpetvā "saccaṃ kira tvaṃ bhikkhu evaṃ karosīti pucchi. So satthārā pucchitopi "kimetaṃ bhagavā, appakaṃ mayā kataṃ, nāssa cittaṃ atthi, natthi cittanti tatheva avamaññanto āha. Atha naṃ satthā "bhikkhūhi evaṃ kātuṃ na vaṭṭati, pāpakammaṃ nāma `appakanti na avamaññitabbaṃ; ajjhokāse ṭhapitaṃ hi vivaṭamukhabhājanaṃ deve vassante kiñcāpi ekabindunā na pūrati, Punappunaṃ vassante pana pūrateva; evameva pāpakammaṃ karonto puggalo anupubbena mahantaṃ pāparāsiṃ karotiyevāti vatvā anusandhiṃ ghaṭetvā dhammaṃ desento imaṃ gāthamāha

"māvamaññetha pāpassa `na mattaṃ āgamissati.'

udabindunipatena udakumbhopi pūrati;

pūrati bālo pāpassa thokaṃ thokaṃpi ācinanti.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๑๕๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. ปาปวรรค”