"duppabbajjaṃ durabhiramaṃ durāvāsā gharā dukkhā

dukkho samānasaṃvāso dukkhānupatitaddhagū;

tasmā na caddhagū siyā na ca dukkhānupatito siyāti.

Tattha duppabbajjanti appaṃ vā mahantaṃ vā bhogakkhandhaṃ ceva ñātiparivaṭṭañca pahāya imasmiṃ sāsane uraṃ datvā pabbajjaṃ nāma dukkhaṃ. Durabhiramanti: evaṃ pabbajitenāpi bhikkhācariyāya jīvitavuttiṃ ghaṭantena aparimāṇasīlakkhandhagopanadhammānudhammapaṭipattipūraṇavasena abhiramituṃ dukkhaṃ. Durāvāsāti: yasmā pana gharaṃ āvasantena rājūnaṃ rājakiccaṃ issarānaṃ issarakiccaṃ vahitabbaṃ, parijano ceva dhammikā ca samaṇabrāhmaṇā saṅgahitabbā, evaṃ santepi, gharāvāso chiddaghaṭo viya mahāsamuddo viya ca duppūro; tasmā gharā nāmete durāvāsā dukkhā āvasituṃ teneva kāraṇena dukkhāti attho. Dukkho samānasaṃvāsoti: gihino hi ye jātigottakulabhogehi pabbajitā vā sīlācārabāhusaccādīhi samānāpi hutvā "kosi tvaṃ, ko ahantiādīni vatvā adhikaraṇappasutā honti, te asamānā nāma, tehi saddhiṃ

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๖๒๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒๑. ปกิณณกวรรค”