"kuso yathāti imaṃ dhammadesanaṃ satthā jetavane viharanto aññataraṃ dubbacabhikkhuṃ ārabbha kathesi.

Eko kira bhikkhu asañcicca ekaṃ tiṇaṃ chinditvā, kukkucce uppanne, ekaṃ bhikkhuṃ upasaṅkamitvā "āvuso yo tiṇaṃ chindati, tassa kiṃ hotīti attanā katabhāvaṃ ārocetvā pucchi. Atha naṃ itaro "tvaṃ tiṇassa chinnakāraṇā `kiñci hotīti saññaṃ karosi, na ettha kiñci hoti, desetvā pana muccasīti vatvā sayaṃpi ubhohi hatthehi tiṇaṃ luñcitvā aggahesi. Bhikkhū taṃ pavattiṃ satthu ārocesuṃ. Satthā taṃ bhikkhuṃ anekapariyāyena vigarahitvā dhammaṃ desento imā gāthā abhāsi

"kuso yathā duggahito hatthamevānukantati,

sāmaññaṃ dupparāmaṭṭhaṃ nirayāyūpakaḍḍhati.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๖๕๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒๒. นิรยวรรค”