So kira ekadivasaṃ aciravatīnadītīre hatthidamakaṃ "ekaṃ hatthiṃ damessāmīti attanā icchitakāraṇaṃ sikkhāpetuṃ asakkontaṃ disvā, samīpe ṭhite bhikkhū āmantetvā āha "āvuso sace ayaṃ hatthācariyo imaṃ hatthiṃ asukaṭṭhāne nāma vijjheyya, khippameva imaṃ kāraṇaṃ sikkhāpeyyāti. So tassa kathaṃ sutvā tathā katvā taṃ hatthiṃ sudantaṃ damesi. Te bhikkhū taṃ pavattiṃ satthu ārocesuṃ. Satthā taṃ bhikkhuṃ pakkosāpetvā "saccaṃ kira tayā evaṃ vuttanti pucchitvā, "saccaṃ bhanteti vutte, taṃ vigarahitvā "kinte moghapurisa hatthiyānena vā aññena vā dantena, na hi etehi yānehi agatapubbaṃ ṭhānaṃ gantuṃ samattho nāma atthi, attanā pana sudantena sakkā agatapubbaṃ ṭhānaṃ gantuṃ; tasmā attānameva damehi, kinte etesaṃ damanenāti vatvā imaṃ gāthamāha

"na hi etehi yānehi gaccheyya agataṃ disaṃ,

yathāttanā sudantena danto dantena gacchatīti.

Tassattho: yāni etāni hatthiyānādīni yānāni, na hi etehi yānehi koci puggalo supinantenāpi agatapubbattā agatanti saṅkhātaṃ nibbānadisaṃ gaccheyya, yathā pubbabhāge indriyadamanena

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๑,๖๗๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒๓. นาควรรค”