3. Parijiṇṇabrāhmaṇaputtavatthu. (233)
"dhanapālakoti imaṃ dhammadesanaṃ satthā sāvatthiyaṃ viharanto aññatarassa parijiṇṇabrāhmaṇassa putte ārabbha kathesi.
Sāvatthiyaṃ kireko brāhmaṇo aṭṭhasatasahassavibhavo vayappattānaṃ catunnaṃ puttānaṃ āvāhaṃ katvā cattāri satasahassāni adāsi. Athassa brāhmaṇiyā kālakatāya puttā sammantayiṃsu "sace ayaṃ aññaṃ brāhmaṇiṃ ānessati, tassā kucchiyaṃ nibbattānaṃ vasena kulaṃ bhijjissati; handa naṃ mayaṃ saṅgaṇhāmāti. Te taṃ paṇītehi ghāsacchādanādīhi upaṭṭhahantā hatthapādānaṃ sambāhanādīni karontā upaṭṭhahitvā ekadivasamassa divā niddāyitvā vuṭṭhitassa hatthapāde sambāhamānā pāṭiyekkaṃ gharāvāse ādīnavaṃ vatvā "mayaṃ tumhe iminā nīhārena yāvajīvaṃ upaṭṭhahissāma, sesadhanaṃpi no dethāti yāciṃsu. Brāhmaṇo puna ekekassa satasahassaṃ datvā attano
Nivatthapārupanamattaṃ ṭhapetvā sabbamupabhogaparibhogaṃ cattāro koṭṭhāse katvā niyyādesi. Taṃ jeṭṭhaputto katipāhaṃ upaṭṭhahi. Atha naṃ ekadivasaṃ nahātvā āgacchantaṃ dvārakoṭṭhake ṭhatvā suṇhā evamāha "kiṃ tayā jeṭṭhaputtassa sataṃ vā sahassaṃ vā atirekaṃ dinnaṃ atthi, nanu sabbesaṃ dve dve satasahassāni dinnāni, kiṃ sesaputatānaṃ gharassa maggaṃ na jānāsīti. Sopi "nassa vasalīti kujjhitvā aññassa gharaṃ agamāsi. Tatopi katipāhaccayena imināva upāyena palāpitova "aññassāti evaṃ ekagharepi pavesanaṃ alabhamāno paṇḍaraṅgapabbajjaṃ pabbajitvā bhikkhāya caranto kālaccayena jarājiṇṇo dubbhojanadukkhaseyyāhi milātasarīro bhikkhāya caranto āgamma piṭṭhikāya nipanno niddaṃ okkamitvā uṭṭhāya nisinno paṭipassaddhadarathaṃ attānaṃ oloketvā puttesu attano patiṭṭhaṃ apassanto cintesi "samaṇo kira gotamo abbhākuṭiko uttānamukho sukhasambhāso paṭisanthārakusalo, sakkā samaṇaṃ gotamaṃ upasaṅkamitvā paṭisanthāraṃ labhitunti. So nivāsanapārupanaṃ saṇṭhapetvā bhikkhābhājanaṃ gahetvā daṇḍaṃ ādāya bhagavato santikaṃ agamāsi. Vuttaṃpi cetaṃ "athakho aññataro brāhmaṇamahāsālo lūkho lūkhapāvuraṇo yena bhagavā, tenupasaṅkamīti. Satthā ekamantaṃ nisinnena tena saddhiṃ paṭisanthāraṃ katvā etadavoca "kiṃ nu kho tvaṃ brāhmaṇa lūkho