Bāle ca paṇḍite ca kāyassa bhedā ucchijjanti vinassanti na

honti paraṃmaraṇā"ti ca.

Tesampi evaṃ viparītagāhīnaṃ kuto bhavanissaraṇaṃ. Tenāha bhagavā "sabbe te `anissaṭā bhavasmā'ti vadāmī"ti na hi ariyamaggabhāvanāya anavasesakilesaṃ asamugghātetvā kadācipi bhavato nissaraṇavimutti sambhavati tathā hi tesaṃ samaṇabrāhmaṇānaṃ yathābhūtāvabodhābhāvato "atthi natthī"ti antadvayanipatitānaṃ taṇhādiṭṭhivasena samparitasitavipphanditamattaṃ, yato te diṭṭhigatikā pavattihetūsupi sammūḷhā sakkāyabhūmiyaṃ sunikhāte viparītadassanatthambhe taṇhābandhanena baddhā gaddūlabandhanā viya sā na vijahanti bandhanaṭṭhānaṃ, kuto nesaṃ vimokkho.

Ye pana catusaccavibhāvanena pavattiādīsu asammohato taṃ antadvayaṃ anupagamma majjhimaṃ paṭipadaṃ samāruḷhā, tesaṃyeva bhavavippamokkho nissaraṇañcāti dassento satthā "upadhiṃ hī"tiādimāha. Tattha upadhinti khandhādiupadhiṃ. Hīti nipātamattaṃ. Paṭiccāti nissāya, paccayaṃ katvā. Dukkhanti jātiādidukkhaṃ. Kiṃ vuttaṃ hoti? yatthime diṭṭhagatikā vimokkhasaññino, tattha

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๒,๓๔๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. โลกสูตร”