"so khvāhaṃ āvuso sabbanimittānaṃ amanasikārā animittaṃ

cetosamādhiṃ upasampajja viharāmi. Tassa mayhaṃ āvuso iminā

vihārena viharato animittānusāri viññāṇaṃ hotī"ti.

Mānānusayamujjahāti imāya animittabhāvanāya aniccasaññaṃ paṭilabhitvā "aniccasaññino meghiya anattasaññā saṇṭhāti, anattasaññī asmimānasamugghātaṃ pāpuṇātī"ti evamādinānukkamena mānānusayaṃ ujjaha pajaha pariccajāhīti attho. Tato mānābhisamayā, upasanto carissasīti athevaṃ ariyamaggena mānassa abhisamayā khayā vayā pahānā paṭinissaggā upasanto nibbuto sītibhūto sabbadarathapariḷāhavirahito yāva anupādisesāya nibbānadhātuyā parinibbāyi, tāva suññatānimittāppaṇihitānaṃ aññataraññatarena phalasamāpattivihārena carissasi viharissasīti arahattanikūṭena desanaṃ niṭṭhāpesi.

เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต๔,๐๘๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๑. ราหุลสูตร”