พระสุตตันตปิฎก · ๕. วรรคที่ ๕
๔. สานุเถรคาถา
เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๑๘๑ · บรรทัด ๕๒๔๓
อ่านเนื้อความ
ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง
[๑๘๑] คุณโยมจ๋า ชนทั้งหลายเขาพากันร้องไห้ถึงคนที่ตายแล้ว ร้องไห้ ถึงคนที่ยังเป็นอยู่ แต่หายหน้าจากไป ส่วนฉันยังมีชีวิตอยู่ ทั้งปรากฏตัวอยู่ เหตุไรคุณโยมจึงมาร้องไห้ถึงฉันเล่า? ๕. รมนียวิหารีเถรคาถา สุภาษิตเกี่ยวกับความพลาดพลั้ง
ฉบับหลวง เล่มที่ ๒๖ ข้อ ๑๘๑ หน้าที่ ๒๑๖ · ที่มา 84000.org
อรรถกถาของเล่มนี้ค้นได้ด้วย ⌘K แต่ไม่ได้พิมพ์ไว้ตรงนี้ เพราะสิ่งที่เก็บไว้เป็นอรรถกถาของทั้งเล่ม ไม่ใช่ของหัวข้อนี้โดยเฉพาะ — กดปุ่มอรรถกถาข้างล่างเพื่อไปยังจุดที่ตรงกับหัวข้อนี้ที่ 84000.org
หัวข้ออื่นใน๕. วรรคที่ ๕
- ๑. สิริวัฑฒเถรคาถาข้อ ๑๗๘ · บรรทัด ๕๒๒๖
- ๒. ขทิรวนิยเถรคาถาข้อ ๑๗๙ · บรรทัด ๕๒๓๒
- ๓. สุมังคลเถรคาถาข้อ ๑๘๐ · บรรทัด ๕๒๓๗
- ๕. รมนียวิหารีเถรคาถาข้อ ๑๘๒ · บรรทัด ๕๒๔๗
- ๖. สมิทธิเถรคาถาข้อ ๑๘๓ · บรรทัด ๕๒๕๒
- ๗. อุชชยเถรคาถาข้อ ๑๘๔ · บรรทัด ๕๒๕๗
- ๘. สัญชยเถรคาถาข้อ ๑๘๕ · บรรทัด ๕๒๖๒
- ๙. รามเณยยกเถรคาถาข้อ ๑๘๖ · บรรทัด ๕๒๖๖
- ๑๐. วิมลเถรคาถาข้อ ๑๘๗ · บรรทัด ๕๒๗๑