พระสุตตันตปิฎก · ๕. วรรคที่ ๕

๔. สานุเถรคาถา

เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๑๘๑ · บรรทัด ๕๒๔๓

อ่านเนื้อความ

ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง

[๑๘๑] คุณโยมจ๋า ชนทั้งหลายเขาพากันร้องไห้ถึงคนที่ตายแล้ว ร้องไห้ ถึงคนที่ยังเป็นอยู่ แต่หายหน้าจากไป ส่วนฉันยังมีชีวิตอยู่ ทั้งปรากฏตัวอยู่ เหตุไรคุณโยมจึงมาร้องไห้ถึงฉันเล่า? ๕. รมนียวิหารีเถรคาถา สุภาษิตเกี่ยวกับความพลาดพลั้ง

ฉบับหลวง เล่มที่ ๒๖ ข้อ ๑๘๑ หน้าที่ ๒๑๖ · ที่มา 84000.org

อรรถกถาของเล่มนี้ค้นได้ด้วย ⌘K แต่ไม่ได้พิมพ์ไว้ตรงนี้ เพราะสิ่งที่เก็บไว้เป็นอรรถกถาของทั้งเล่ม ไม่ใช่ของหัวข้อนี้โดยเฉพาะ — กดปุ่มอรรถกถาข้างล่างเพื่อไปยังจุดที่ตรงกับหัวข้อนี้ที่ 84000.org

หัวข้ออื่นใน๕. วรรคที่ ๕

กลับไปสารบัญเล่มที่ ๒๖ · สารบัญเล่มนี้ที่ 84000.org